12.12.2012

      Bu gün birçokları için çok özel bir gün! Niye mi? Yani 100 yıl sonra 12.12.3012 diye bir gün olabilecek…

      Bu günün özelliği sadece rakamların böyle tevafuk etmesi mi?

      Aslında dün de bir gündü? Yarın da görebilmek nasip olursa bir gün olacak...

      Geçmiş ömrün günleri hep acı ve tatlısıyla farkına bile varamadan geçip gitti.

       Çok ümitsizliğe düşüp de ağladığım, içimin cayır cayır yanıp sızladığı günler olmadı mı? Olmadı mı ben ne yapacağım şimdi dediğim, ağladığım,  üzüntüden darlık çekip zor nefes alıp, uyuyamadığım geceleri olan günlerim?

        Geçmedi mi o sıkıntılar? Gelmedi mi yenileri sonraları? Kâbuslar bitmedi mi? Yeni, sıcak,’’oh be’’ dediğim, umutlandığım, yataktan dinlenmiş olarak kalktığım günler de geçmedi mi?

        Bu gün 12.12.2012 ve özel bir gün ama bu günü özel yapan rakamların sıralanışı değil sanırım… Bu kadar basite indirgenecek bir şey değil bu…  Bu an, anların toplamı, dakikalar, saatler, nasip olursa zaman akacak, gün olacak. Ama bu günü bu gün yapacak olan, ona bakış açım, benim onu yaşayış biçimim olmayacak mı?

       Bakıyorum, görüyorum, anlıyorum, gerçekten hissediyorum, şükrediyorum:  Her şeye rağmen gece uyudum ve uyandım… Hayır, uyanmadım; uyandırıldım demek daha doğru… Aslında uyuyup boşa zaman harcamamak lazımdı ama uyudum… Hayır, uyumadım, uyutuldum… Bunlar benim elimde olan işler değil! Tıpkı nefes alırken, verirken, elimi kolumu kaldırırken, gözümü kırparken vb. olduğu gibi… Kahvaltımı yapabildim, ısırabiliyorum, çiğneyebiliyorum, içebiliyorum… Bak yine aynı hatayı yaptım: Bunları ben yapmayı istiyorum ama bana yaptırtılıyor demem gerek! Gençlik günlerimde yüz felci geçirmiştim de oradan çok iyi biliyorum. Yüzümdeki sinirleri, kasları, damarları, kalbimin atışını sanki ben mi plânlayıp, idare ediyorum?

       Evet, bu gün özel bir gün;tıpkı tüm geçmiş günler gibi…

       Evet, bu gün yaşadığım sıkıntılar da geçecek eski günler gibi…

       Evet, Yaratanıma şükürler olsun, sonsuz hamdler O’na olsun…

       Evet, O ’’ kuluna taşıyamayacağı yükü yüklemem… Her zorlukla beraber bir kolaylık vardır’’ diyor…

        Evet, ben acizim. Ben O’nun kuluyum. O’nun yarattığıyım. O’nun katında zelilim, kötüyüm, günahkârım, fakirim, miskinim… O’nun katında dua ile isteyenim…

        Allahu ekber! La ilahe illallah! Sübhanallah! Elhamdülillah!

        EVET BU GÜN ÖZEL BİR GÜN! 12.12.2012.

         (yazıp da gününde yayınlayamadığım bir deneme)  Selahattin Ünal

"Evet, inkâr etmemek başkadır, iman etmek bütün bütün başkadır."

"Evet, kâinatta hiçbir zîşuur, kâinatın bütün eczası kadar şahitleri bulunan Halik-ı Zülcelâl’i inkâr edemez... Etse, bütün kâinat onu tekzib edeceği için susar, lâkayd kalır."

"Fakat Ona iman etmek, Kur’ân-ı Azîmüşşânın ders verdiği gibi, O Hâlık’ı,  sıfatlarıyla, isimleriyle, umum kâinatın şehadetine istinaden kalben tasdik etmek; ve elçileriyle gönderdiği emirleri tanımak; ve günah ve emre muhalefet ettiği vakit, kalben tevbe ve nedamet etmek iledir. Yoksa, büyük günahları serbest işleyip istiğfar etmemek ve aldırmamak, o imandan hissesi olmadığına delildir. Her neyse..." ( bk. Emirdağ Lâhikası-I (151. Mektup)